Hoe u uw crypto kunt vermijden te verliezen bij cross-chain swaps: een gedetailleerde gids

Zoals je ongetwijfeld weet, zijn er veel soorten cryptocurrency die op verschillende netwerken draaien en verschillende protocollen gebruiken. Hoewel bitcoin nog steeds de cryptomarkt domineert, is deze dominantie de afgelopen jaren afgenomen door de groeiende belangstelling voor DeFi-cryptocurrencies, en naarmate dit gebeurt, groeit ook de vraag naar de interactie van Bitcoin met DeFi.

De groei van talrijke onafhankelijke blockchain-ecosystemen met verschillende specificaties en geografische niches heeft ertoe geleid dat de wereld steeds meer multi-blockchain wordt. De mogelijkheid om vrij gebruik te maken van de voordelen van elk van deze blockchains en hun unieke assets binnen één applicatie zou een krachtige golf van ontwikkeling van nieuwe cross-chain smart contracts teweegbrengen — net zoals bij de verspreiding van DeFi, NFT’s en on-chain gaming-economieën, toen gedecentraliseerde oracle-diensten voor het verkrijgen van echte data en veilige computing buiten de blockchain verschenen.

We zouden de exchange van DeFi en Bitcoin kunnen vergelijken met de omwisseling van de ene fiatvaluta voor een andere, maar een analogie zou nauwkeuriger zijn, waarin de ene groep mensen Coca-Cola-doppen gebruikt voor berekeningen en de andere schelpen — zo sterk verschillen de principes van hun werking.

Wat betekenen verschillende blockchainnetwerken?

Om dit verschil te begrijpen, moeten we ingaan op de vraag hoe blockchain werkt. Blockchain is een doorlopende keten van blocks die alle registraties van transacties bevat. 

De keten van blocks is onbreekbaar, omdat elk block een link naar het vorige bevat. Daardoor is het onmogelijk om een register met gegevens over de eigenaars van assets in de blockchain te vervalsen.

Het toevoegen van nieuwe blocks is kunstmatig beperkt. Als dit niet gebeurt, worden de blocks willekeurig toegevoegd en werkt een betrouwbare sequentiële keten niet. Om de verschijning van een nieuw block mogelijk te maken, moet het worden gecontroleerd — dat is wat de miners doen.

Eerst was er het Bitcoin-netwerk, waarmee de cryptocurrencyrevolutie begon. Het ERC-20 (Ethereum)-netwerk was de volgende echt grote ontwikkeling in deze sector, waaruit DeFi-technologie en het gebruik van smart contracts voortkomen. Daarna verschenen andere netwerken die verschillende algoritmen gebruiken.

Ethereum gebruikt één blockchain en Bitcoin gebruikt een andere, en die zijn niet met elkaar verbonden. Je kunt niet zomaar tokens tussen netwerken verzenden. Daarom heb je voor het uitwisselen binnen dit handels-/wisselpaar andere tools en methoden nodig

Tegenwoordig zijn er al tientallen of zelfs honderden blockchains van de eerste en tweede laag. Elke blockchain is op zijn eigen manier uniek en heeft zijn voor- en nadelen. Als de wereld van cryptocurrencies, waarin er alleen Bitcoin was, kan worden vergeleken met een stad waar de spoorweg is aangelegd, dan zijn er vandaag in deze stad vele soorten vervoer: van fietsen en helikopters tot personenauto’s, trams en boten. 

Elk daarvan heeft zijn voordelen voor de gebruiker. Tegelijkertijd is de gebruiker niet verplicht om de hele dag alleen een fiets of een auto te gebruiken en heeft hij de mogelijkheid om van de ene naar de andere te "switchen" wanneer hij dat wil. Maar hoe?

ERC-20-standaardtokens

Voor de komst van Ethereum had elk token een afzonderlijk smart contract en daardoor waren er veel compatibiliteitsproblemen. Als oplossing hiervoor werd een standaardprotocol ERC-20 (of Ethereum Request For Comments) gecreëerd. 

De eigenaardigheid van de ERC-20-standaard ligt in verschillende vereisten waaraan moet worden voldaan om een token en de netwerkinteractie ervan met andere tokens te accepteren. Assets in de blockchain kunnen waardevol zijn, ze kunnen worden ontvangen en verzonden, net als alle cryptocurrencies.

De ERC-20-standaard is technisch eenvoudig toe te passen. Hierdoor kunnen specialisten gemakkelijk nieuwe tokens ontwikkelen. Er zijn veel ERC-20-compatibele tokens. Bijvoorbeeld Maker (MKR), Tether(USB), Fantom (FTM), Dai (DAI), en andere.

Omdat elk ERC-20-token kan worden opgeslagen in elke ETH-compatibele wallet, kunnen we switchen van het ene ERC-20-token naar het andere zonder veel risico en moeite.

Wanneer Ethereum-assets worden overgedragen naar een EVM-incompatibele keten zoals Solana, gebruikt de bridge die de twee netwerken verbindt twee verschillende walletadressen en tokenstandaarden. Dit betekent dat gebruikers een wallet moeten koppelen die compatibel is met Ethereum en Solana, zoals Meta Mask en Phantom.

Andere tokenstandaarden

Er zijn andere technische tokenstandaarden die verschillende doelen dienen: de bekendste daarvan zijn BEP-20, OMNI en TRC-20, die je in de I/O-sectie op diverse cryptocurrencybeurzen vindt.

Als je een ERC-20-token overmaakt naar de wallet van een van deze netwerken, raak je het kwijt, omdat je bij het verzenden een vergelijkbaar adres opgeeft dat op een ander netwerk bestaat, - alsof je je vriend bezoekt in een straat met dezelfde naam, maar in een andere stad.

Gelukkig zijn er cryptosites die meerdere blockchains ondersteunen, zoals Binance of Coinbase. Wanneer je een storting doet of opneemt van een van de verschillende blockchainmunten, wordt je gevraagd het type netwerk te kiezen. Na het invoeren van het walletadres of het adres van de ontvanger voor opname, zal Binance automatisch het netwerk selecteren op basis van het ingevoerde adres.

Hoe cross-chain te gebruiken

Er zijn 2 manieren om cross-chain te swappen:

Op een Centralized Exchange,

zoals Binance, die we al hebben genoemd, waar je simpelweg bitcoin kunt ruilen voor ether, Solana voor Near, enz. Hier zijn grote interne pools en algoritmen van gecentraliseerde exchanges verantwoordelijk voor de swaps. De ontwikkelaars van de exchange controleren deze processen, en dit alles gebeurt nominaal op de wallets van de exchange, en niet in de blockchain zelf. 

Platformen die cross-chain diensten aanbieden werken niet gratis. Het is nodig om de kosten van de operatie te betalen voor het storten en opnemen van fondsen, en die zijn soms vrij hoog.

Daarnaast vereisen de meeste gecentraliseerde exchanges (CEX) KYC-procedures (het verstrekken van kopieën van documenten en foto’s/video’s van de gebruiker), wat niet altijd in de smaak valt bij gebruikers. 

Gedecentraliseerde handelsplatformen,

zoals UniSwap, verzamelen geen persoonlijke gegevens van hun gebruikers en vereisen ook geen ingewikkelde registratie-/inlogprocedures. Op gedecentraliseerde platforms worden speciale smart contracts gebruikt om een hoog niveau van vertrouwen te bereiken. Ze maken interactie tussen verschillende netwerken mogelijk en, als aan de voorwaarden van het contract die door gebruikers zijn gespecificeerd wordt voldaan, automatische uitwisseling (conversie) van assets uit te voeren. Je moet er echter op voorbereid zijn dat het handels-/wisselpaar dat je nodig hebt mogelijk niet op een DEX staat. Bij het kiezen van een exchange is het belangrijk om rekening te houden met het aantal handelsparen. Hoe meer er zijn, hoe groter de mogelijkheden voor handelen en investeren.

Om te beginnen moet je een keuze maken voor een exchange. Benader vervolgens zorgvuldig de studie van handelsparen. Het is noodzakelijk om op grote platforms met liquide paren te werken om risico’s te verminderen. Er zijn ook aggregators zoals SwapSpace, die erop gericht is het kiezen iets gemakkelijker te maken door aanbiedingen van verschillende exchanges op één plek te verzamelen.

Er is ook het gebruik van blockchainbridges. Als we verder gaan dan gecentraliseerde exchanges naar de wereld van gedecentraliseerde financiën, dan gaan we in feite de blockchain zelf binnen. En alleen bridges maken het mogelijk om een cross te maken waarvan de nieuwe exchange zich in de blockchain zelf bevindt.

Cross-chain bridges

Cross-chain oplossingen, cross-chain bridges, compatibiliteits- of interoperabiliteitsoplossingen zijn een technologie waarmee je tokens van de ene blockchain naar de andere kunt overdragen.

Blockchains, net als eilanden of afzonderlijke staten, bestaan in hun ecosystemen volgens hun eigen regels, en aanvankelijk maakten ontwikkelaars zich niet druk om de standaardisatie en compatibiliteit van netwerken. Met het groeiende aantal projecten in de gedecentraliseerde sector is dit vraagstuk acuut geworden.

Onder een bridge wordt meestal het gebruik verstaan van smart contracts voor beheer en een oracledienst die transacties monitort en luistert naar events in het beherende smart contract. De bridge kan eenrichtingsverkeer zijn en informatie ontvangen via andere communicatiekanalen. Het belangrijkste is dat de bridge een cryptografische verificatie van de authenticiteit van de informatie biedt. Cross-chain oplossingen kunnen assets binnen hetzelfde netwerk overdragen — van L1 naar L2, bijvoorbeeld.

Maar bridges dragen tokens niet over in de klassieke zin — bridges hebben bepaalde liquidity pools voor paren van assets. Tokens worden in het ene netwerk geblokkeerd en opnieuw gemint in een ander

Bijvoorbeeld, om tokens van blockchain A naar blockchain B over te dragen, bevriest de bridge tijdelijk assets in blockchain A (de fondsen van de afzender). Vervolgens worden de vereiste tokens gedeblokkeerd (minting) in blockchain B (de ontvanger heeft toegang tot fondsen in de ontvangende blockchain). Als de gebruiker besluit zijn fondsen terug te krijgen, wordt het omgekeerde proces uitgevoerd: blockchain B-tokens worden geburned en de toegang tot blockchain A-tokens wordt ontgrendeld.

Je kunt verschillende cross-chain bridges gebruiken. Ze zijn gebaseerd op burning-algoritmen (mint-and-burn) of op het proces van het bevriezen en opnieuw uitgeven van synthetische tokens. Het idee is dat wanneer een token zijn blockchain verlaat, het wordt bevroren, en tegelijkertijd wordt er een synthetische versie van die token uitgegeven op een ander platform. Vaak (maar niet altijd) is het proces gebaseerd op de aanwezigheid van tussenpersonen (oracles) in de systemen om informatie van de ene blockchain naar de andere over te dragen. Het burning-protocol doet, zoals de naam al zegt, niet bevriezen maar tokens verbranden.

Cross-chain oplossingen kunnen gecentraliseerd zijn (volledig vertrouwen vereisend), federaal (federated) en trustless. Deze kenmerken kunnen in verschillende mate variëren — alles hangt af van het niveau van decentralisatie.

Gecentraliseerde bridges impliceren volledige controle door een instelling/team/bedrijf/project. Gebruikers dragen hun informatie/fondsen over onder het beheer van de centrale autoriteit die de werking van de blockchain controleert. Er is geen decentralisatie, maar dergelijke oplossingen zijn gemakkelijk en snel te implementeren. Tegelijkertijd garandeert niemand de veiligheid van fondsen, daarom is deze technologie niet bijzonder veilig.

De federatieve bridge werkt naar analogie met een private blockchain. Nodes moeten voldoen aan een aantal strikte regels om deel uit te maken van het beheernetwerk en controle te krijgen over de beweging van tokens. Gespecialiseerde nodes worden keepers genoemd. Zulke zijn er bijvoorbeeld in een cross-chain oplossing tussen Ethereum en Wanchain. Custodians blokkeren tokens in Ethereum en geven tokens uit in Wanchain. Als de gebruiker tokens terug moet overdragen, dient hij een verzoek in bij de keepers, die een deel van de secret key verzenden. Wanneer een volledige sleutel is gegenereerd, wordt de blokkering van de tokens opgeheven. Er kunnen verschillende varianten van stemmechanismen met gedeeltelijke controle zijn.

Trustless-bridge is een volwaardig gedecentraliseerd systeem waarbij elke netwerkdeelnemer kan aansluiten om de functies van agent of validator uit te voeren. Hij verifieert de geldigheid van transacties en ontvangt daarvoor een commissie. De Syscoin bridge werkt volgens dit algoritme. Nodes hier kunnen het werk van andere agents aanvechten en een overtreding melden. Als de controle succesvol is, wordt 3 ETH van de overtreder afgeschreven, maar in het tegenovergestelde geval verliest degene die de overtreding heeft gemeld 3 ETH. Een ander sprekend voorbeeld van zo’n bridge is Wormhole, die het Solana-netwerk en Ethereum verbindt. Het stelt je in staat om ERC-20 tokens om te zetten in native SPL-tokens van de Solana-blockchain.

Voorbeelden van cross-chain bridges zijn projecten zoals AnySwap, BTC Relay, POLKADOT, BLOCKNET, AION, WANCHAIN, enz.

Voordelen van cross-chain bridges

Bridges kunnen de overdracht van digitale assets in een trustless omgeving versnellen. Interoperabiliteit kan ook bijdragen aan hoge vertrouwelijkheid, bijvoorbeeld worden gegevens vastgelegd in sidechains die alleen toegankelijk zijn voor de betrokken partijen bij elke specifieke transactie.

Bridges kunnen ook zorgen voor meer snelheid en schaalbaarheid door gebruik te maken van sharding (segmentatie). Individuele operaties kunnen worden vastgelegd in een netwerksegment, terwijl het resultaat van de verwerking van een groep operaties in het hoofdregister wordt vastgelegd. Bridges verminderen netwerkverkeer door dit te verdelen over minder belaste blockchains, wat ook bijdraagt aan grotere schaalbaarheid.

Nadelen van cross-chain bridges

Dit is nog steeds een experimentele technologie die moet worden verfijnd voor massaal gebruik. Cross-chain oplossingen zijn nog niet voldoende universeel geworden en fungeren tot nu toe als een soort krukken, een extra toevoeging, of een laag boven blockchains, wat het hele systeem omslachtiger maakt.

Fouten en obstakels tussen het werk van verschillende netwerken zijn niet uitgesloten, omdat het complexe gedistribueerde registers zijn, en niet elke computer zo’n hoeveelheid informatie kan verwerken. Dat wil zeggen dat cross-chain bridges behoorlijk resource-intensief zijn, in de zin dat ze veel menselijke middelen en tijd vereisen.

Er zijn ook vragen over veiligheid. Hoe meer bridges een asset passeert, hoe riskanter het wordt, omdat het steeds verder af staat van het oorspronkelijke asset. Omdat er telkens nieuwe tokens met nieuwe tickers worden gemint wanneer ze door de bridge gaan, zorgt dit voor ongemak voor gebruikers.

Nu is het nodig om voor elk geval en elk paar blockchains een unieke aanpak te zoeken, en dat vereist tijd, geld en serieuze inspanningen van ontwikkelaars.