Stablecoiny w prostych słowach: co musisz wiedzieć

W obszarze finansów spory dotyczące wartości kryptowalut wciąż nie ustają. Przeciwnicy krypto uważają aktywa cyfrowe jedynie za kryptograficzny kod, który nie jest niczym namacalnym zabezpieczony i nie ma realnej wartości. Ich zdaniem prowadzi to do ciągłych zmian cen. Biorąc pod uwagę wysoką zmienność i brak gwarancji wzrostu, inwestowanie w kryptowaluty staje się dość ryzykowne. Kryptowaluty zwane stablecoinami zostały stworzone, aby rozwiązać problem zmienności. 

Czym jest stablecoin?

Stablecoin to kryptowaluta powiązana z wartością tradycyjnych aktywów finansowych, takich jak pieniądz fiducjarny, ropa, metale szlachetne itp. Wsparcie kursu kryptowaluty cenami takich aktywów jest próbą dostosowania technologii cyfrowej do realnego życia. Taki sposób sprawia, że stablecoiny mogą być używane jako zwykły środek płatniczy. 

Rodzaje stablecoinów

Stablecoiny można podzielić na trzy rodzaje:

• Oparte na towarach (powiązane z tradycyjnymi aktywami, takimi jak złoto, ropa itp.);
• Oparte na pieniądzu fiducjarnym (powiązane z walutami fiducjarnymi, takimi jak dolar, euro, jen lub inna waluta);
• Oparte na kryptowalutach (powiązane z czołowymi kryptowalutami, takimi jak Bitcoin lub Ethereum);
• Styl seigniorage (bez pokrycia). Tokeny w stylu seigniorage mogą mieć dowolną cenę, ponieważ nie są powiązane z niczym namacalnym. Takie monety różnią się od zwykłych kryptowalut funkcjami smart kontraktów, wykorzystując algorytmy, które pozwalają automatycznie zwiększać lub zmniejszać wolumen podaży, aby stabilizować cenę.

Zalety stablecoinów

• Niski poziom zmienności, ponieważ cena bezpośrednio zależy od kursu realnego aktywa.
• Niski poziom inflacji, co stanowi dodatkową zachętę do wydawania ich, a nie trzymania.
• Nowe możliwości w rozwoju branży kryptowalut i aktywów cyfrowych. Na przykład stablecoiny umożliwiają tworzenie usług kredytowych i ubezpieczeniowych na blockchainie, unikając ryzyka gwałtownych skoków kursu, jak w przypadku zwykłych kryptowalut.

Wady stablecoinów

• Powiązanie z walutami fiducjarnymi. Na przykład, jeśli cena tokena jest zabezpieczona dolarem, to takie tokeny stają się instrumentami pochodnymi i zależą od prawa finansowego.
• Powiązanie z kryptowalutami. Gwałtowny spadek kursu kryptowaluty, którą zabezpiecza stablecoin, może niemal całkowicie go zdewaluować. 
• Konieczność korzystania z pośredników, co zwiększa ryzyko niekontrolowanej emisji, a decentralizacja w ogóle nie jest tu brana pod uwagę.

Historia

Pierwsze wzmianki o stablecoinach i ich definicja jako szczególnego rodzaju kryptowaluty pojawiły się w 2012 roku wraz z projektem Mastercoin, który powstał dzięki Bitcoinowi. Jednak twórcy nie dokończyli projektu, więc Mastercoin szybko został zapomniany. Pierwszy stabilny token został wyemitowany w 2015 roku przez firmę Tether Limited – Tether (USDT). Początkowo USDT był powiązany z dolarem amerykańskim w stosunku 1:1. Następnym etapem było stworzenie stablecoina powiązanego ze złotem. W 2016 roku na blockchainie Ethereum powstał projekt DigixDao. Kurs kryptowaluty był powiązany ze złotem w proporcji 1 moneta do 1 grama złota próby 999,9. Później nowe projekty krypto zaczęły wprowadzać monety zabezpieczone ropą i cennymi minerałami (lit, cyrkon itp.). Opracowano i wdrożono dużą liczbę różnych podejść technicznych do projektowania stablecoinów, ale ogólnie są one zabezpieczane albo aktywami, albo algorytmicznie. Stablecoin Maker Dai jest największym stablecoinem wspieranym przez aktywa krypto. Zatem stablecoin może być zabezpieczony walutami fiducjarnymi (jedną lub kilkoma), aktywami fizycznymi (złoto) lub jedną bądź kilkoma kryptowalutami. El Petro to narodowa kryptowaluta Wenezueli uruchomiona na blockchainie NEM. Jej cena jest powiązana z ropą. Opracowanie i wprowadzenie tej kryptowaluty było dla Wenezueli koniecznym krokiem, ponieważ kraj ten bezskutecznie walczy z hiperinflacją. Na poziomie państwowym wszystkie duże koncerny naftowe są zobowiązane do realizowania przynajmniej części rozliczeń w El Petro. Obywatele Wenezueli mogą używać tej monety do rozliczeń z instytucjami państwowymi. Dziś najbardziej nagłaśniane projekty ze stablecoinami to korporacja IT Facebook z kryptowalutą Libra oraz konglomerat bankowy JPMorgan ze stablecoinem JPM Coin. Są one najbliżej celu, jakim jest stanie się najbardziej realistycznym i obiecującym rozwiązaniem do projektowania nowego typu systemu płatności i transferów. W rzeczywistości stablecoin jest rodzajem kompromisu między tradycyjnymi i cyfrowymi aktywami. Traci część cech zwykłej kryptowaluty, ale zyskuje właściwości realnego środka płatniczego.

Do czego potrzebne są stablecoiny?

Stablecoiny można w większości przypadków wykorzystywać tak jak inne kryptowaluty, z dodatkową zaletą stabilności ceny. W określonych warunkach i w przypadku wielu produktów oraz usług kryptowaluta o dużej zmienności, taka jak bitcoin, może być nieodpowiednia, a nawet nieprzydatna. Na przykład, jeśli regularnie dokonujesz płatności za wynajem mieszkania, nie zaleca się przechowywania środków na te płatności w tak zmiennej walucie jak Bitcoin. Jednak BTC lepiej nadaje się do inwestycji. Stablecoiny mogą być używane do transferów pieniędzy, instrumentów pochodnych/pożyczek, dApps (zdecentralizowanych aplikacji), jako środek oszczędzania, środek wymiany, miernik wartości itp. Stablecoiny mogą rozwiązać problem zmienności na rynku kryptowalut, który hamuje rozwój całej branży. A ponieważ same stablecoiny są tworzone na infrastrukturze zbudowanej przez Bitcoin i Ethereum, nie należy ich postrzegać jako konkurentów dla klasycznych walut, ponieważ może to przynieść ogromne korzyści całemu ekosystemowi aktywów cyfrowych.